Vriendendienstje

In de perfecte wereld was alles anders en geld zou er niet van doen zijn.

Ik herinner me dat mijn papa vroeger aangesloten was bij een of andere organisatie waar geruild werd. Geen geld nodig dus om dingen gedaan te krijgen. De een deed wat voor de ander. In ruil daarvoor kon die een nog een ander wat vragen. Het idee is simpel, maar aangezien ik er de laatste jaren nooit meer iets van heb gehoord, moet er toch ergens wel iets fout lopen.

Deze week botste ik op de website van een gelijkaardige (of dezelfde?) organisatie. En ik blijf erbij: het idee is mooi, maar werkt het ook??

Na verder doorklikken trok ik volgende conclusies.

• De regio waar ik toe behoor is veel te groot. Wat heeft het voor zin dat ik iemand vraag om een beetje in den hof te helpen als die hier 50 km vandaan woont? En 't is ook niet praktisch dat ik 45 minuten in de auto (enkele rit) zou spenderen om iemands zoon/dochter beetje bij te sturen met biologie. De regio's (of de mijne toch) moet kleiner.
• De uitstraling van mijn regionale groep is ook niet je dat. Da's persoonlijk natuurlijk, maar ik vind het er nogal 3e-wereld-organisatie uitzien. De enkele foto's die ik terugvond waren ook grotendeels gevuld met oudere mensen en het deed me veel te hard aan liefdadigheid denken. En dat is dan weer niet waar ik precies op zoek ben. Ik wil wel graag wat voor een ander doen, maar dat hoeft niet uit barmhartigheid en medelijden. Ik doe iets voor een ander omdat ik dat graag doe.
• Toen ik verder klikte op een andere regio, hier ook in de buurt, had ik het idee dat het daar al een pak hipper en moderner werd aangepakt. De website was ook duidelijker en concreter. Daar ontdekte ik dus ook dat er ook zoiets was als lidgeld... ja hàllo... what was the point???

Daar stopte mijn interesse dus. Maar het idee blijft hangen. Vriendendienstjes zijn dik ok. Zowel de gever als de ontvanger houden er een fijn gevoel aan over. En vaak zal het ook wat extra bijdragen aan de vriendschap. Al was het maar dat je er een gezellige namiddag samen aan gespendeerd hebt.

Toch denk ik dat er veel meer vriendendienstjes zouden kunnen gerealiseerd worden. Waren we toch maar niet zo gegeneerd om soms eens iets te vragen. Bij dichte vrienden en familie snij je het onderwerp gewoon aan en 't geraakt wel in de sjakosj. Maar van zodra er iets meer afstand is, wordt het moeilijker. Het wordt vervelend om hulp te vragen want daar wil ik die toch niet mee lastig vallen en die heeft er vast ook geen tijd voor of die zal mij nogal bekijken als ik dat vraag. Stom dus he, maar 't is wel zo.

Dus ik ga eens op iets zitten broeden nu. Misschien een besloten Facebook-groepje waar dichte en verre vrienden en kennissen even zonder gène wat hulp kunnen vragen en waar iedereen ook gewoon even kan aangeven wat die zoal kan en heel graag voor een ander doet. Maar dan zonder verloningssystemen en zonder lidgelden. Gewoon omdat wij graag wat voor wij doen. En omdat niet alles geld hoeft te kosten.

Ik heb trouwens nog een wandkastje dat terug aan de keukenmuur moet geraken... iemand?