Me *hartje* naailes

Al zitten we vaak meer te kletsen dan wat anders, ik ben zo blij met de resultaten!

Auto rijden

Ha, één van de dingen die ik toch steeds opnieuw mis wanneer ik een tijdje 'out' ben: auto rijden! Ik rij dagelijks makkelijk 2 uren rond en vroeger was dat zelfs nog meer. Ecologisch niet echt te verantwoorden, maar ik geniet er toch wel van (tot in Aalst zo ongeveer).

Een ander bijkomstigheidje is radio luisteren. En aangezien de kindjes dan toch niet in de auto zitten, krijgt de volumeknop al eens een stootje naar rechts.

Dit was het feel-good moment van vandaag. Bij de vallende duisternis, verlangend om snel thuis te zijn, en een beetje terug de tijd inglijden. Toen alles nog anders was.

Zal ik jullie eens jaloers maken?

Ik kan naaien terwijl de 2 jongens nog gewoon op zijn! (Computeren blijkt moeilijker te zijn).

En neen, ik hoef er niet voor op zolder te kruipen... gewoon beneden op de grond, aan de tafel en in de keuken aan de strijkplank.

Gisteren wou ik de gordijnen (lees: doeken) eens onder handen nemen die op de voorlopig ongebruikte kinderkamer hangen. Omdat we er soms al eens terecht komen bij nachtelijke 'ik-wil-niet-slapen-buien', hadden we er oude gordijnen opgehangen die vroeger nog bij ons thuis hadden gehangen. Alleen waren die veeeeeeel te lang dat zag er natuurlijk nogal slordig uit.

Dus gisteren nam ik nr. 1 onder handen. Het teveel aan stof dat er langs de onderkant afkwam werd in kleine man's handen gepropt zodat hij ook wat kon naaien. De naaimachine blijkt ook een attractie te zijn, al moet ie daarvoor wel veilig vanuit z'n eetstoel toekijken.

Maar een succes natuurlijk, want er hangt een stekker aan en het doet brrrrrmmmmm. Kan niet fout zijn dus.

Soit, de rechterkant van de kamer ziet er al iets schappelijker uit. Zolang je niet van te dicht bij gaat kijken, want het liep natuurlijk weer niet helemaal zoals ik het bedoeld had. Maar hé, oefening baart kunst, zullen we dan maar hopen.

een extra dimensie

Had u het al gemerkt?

Ja hoor, ik behoor opnieuw tot de werkende bevolking. En dat voel ik eraan!

Maar het geeft ook een extra dimensie aan het leven. Waar tot voor kort alles om kinderen, huishouden en creativiteit draaide, komt nu een grote brok WERK bij. 'k Vind het wel leuk hoor. Een dag achter de computer, beetje bellen, beetje 'meeten'. 't Is eens wat anders. Maar 's avonds wil je natuurlijk ook nog wat van je kroost genieten en dezelfde huishoudelijke service bieden. Lange dagen, dat zijn het.

Bovendien koos de oudste alweer dit schakelmoment uit om eens goed ziek te worden. Geen griep, maar een fikse oorontsteking. Hier ligt ie nu bij mij in de zetel, doen alsof ie 't computerscherm mee volgde en zo weer in slaap sukkelde. Ach, mijn ziek manneke, wordt maar snel terug beter.

En ik zou bijna vergeten te vermelden hoe geweldig trots ik ben op onze kleinste jongen die vandaag voor 't eerst een dagje op de crèche doorbracht. Hij is er een engeltje geweest. Ja, lijkt op z'n moeder zeker...

We are one

Voor de oudste's doopfeest werd ons gevraagd muziek uit te kiezen en daarbij kregen we een hele bundel inspiratie mee om uit te zoeken.

Toch vond ik daar niks juist in terug. De pastoor bleef aandringen dus gingen we in eigen muziekcollectie op zoek.

En dit kwam eruit (tekst en vertaling vind je hier). En ook deze en deze.

't Wordt stillekes aan tijd om ook aan de jongste's 'evenementje' te gaan denken. Maar jongens, waar ga ik nog goede muziek vinden?? Tips zijn welkom!

Project Highchair

Gisterenavond liet ik me nog een keer volledig gaan op de naaimachine.

Doel: een 'ding' wat de verkleinkussens op Noa's doorgroeistoel op hun plaats zouden houden. Die 'universele' toestanden hebben de vervelende neiging eigenlijk helemaal niet te passen en ze worden ook altijd zo'n klooiboel natuurlijk. Een (paar) wasbare hoesje(s) zouden de oplossing kunnen geweest zijn.

Het idee was er en ik verknipte een hoofdkussenhoes naar de vormen van mijn zelfbedachte patroon. Het zag er super uit.

Maaaaar... ergens moet er een denkfout gezeten hebben... toen alles goed en wel aaneen hing, bleek het ding niet over de leuning te passen. *VLOEK*.

Aangezien het toch niet meer goed zou komen, trok ik een paar naadjes terug open en begon te experimenteren met extra stukjes stof, zonder succes helaas.

Dus daar kwam Heidi Klum tevoorschijn: "Manou, you're out. Auf Wiedersehen."

Project Highchair is afgelopen voor mij.

Maar in 't geval mijn lieve lezers met iets meer ontwerp-ervaring ook een kans willen wagen. Laat je gaan, ik ben gewillig uw Michael Kors én Nina Garcia, all-in-one.

Een proeverke

Vandaag ben ik met de kleinste eens op 't werk gaan piepen. Een proeverke... voor volgende week. Dan word ik er wel iets vroeger verwacht... doeme toch.

Ik blijf in twijfel. Heb ik er zin in of niet? Soms wel, maar heel vaak ook niet. 't Is zo gezellig thuis, ik beslis alles lekker zelf en deze keer heb ik veel minder last van het verveelde-huismoeder-syndroom.

Maja, centen moeten er verdiend worden natuurlijk. Zo draait de wereld nu eenmaal. Of toch de mijne. Thuis blijven en het met veel minder moeten doen, lijkt me toch niet de juiste keuze voor ons.

Al droom ik wel vaak. Over mijn eigen baas zijn en toch centen verdienen, maar de risico's schudden me dan weer wakker. Of over een hobby die een job wordt, maar de realiteitszin is daar dan weer de boosdoener...

Ooit, ooit, ooit... hoop ik toch eens het juiste evenwicht te vinden en de keuze te kunnen maken in wat ik nu écht wil.